В нашем городе все знают Ольгу Николаевну Козинину. Её очаровательные игрушки-свистульки, сделанные из глины, пользуются огромным успехом не только в Калаче, но и за его пределами. Мы пришли в гости к Ольге Николаевне, чтобы она рассказала нам о себе и о своём творчестве.
- Ольга Николаевна, расскажите, с чего началось ваше увлечение керамической игрушкой.
- Я занимаюсь возрождением народной глиняной игрушки-свистульки с 1996 года. В 1976 году я приехала в Калач, окончила Калачеевский техникум, долго работала на производстве, вышла замуж за художника Александра Козинина. Мой муж занимался скульптурой. В какой-то момент я поняла, что мне тоже интересно это. Я стала помогать мужу.
На рынке города Калача я часто встречала старика, который продавал глиняные игрушки-свистульки. Мне они очень нравились. Я узнала, что этого старика зовут Сизинцев Георгий Яковлевич, и решила продолжить его дело и стала создавать из глины игрушки.
- Мы знаем, что у вас много учеников. Расскажите о них.
- Ко мне приходят дети из разных школ г. Калача. Сейчас из села Старая Криуша ездят трое очень способных детей, родители возят их на машине раз в неделю.
- Ваши игрушки все очень разные, в чём особенность создания каждой из них?
- Игрушки отличаются особенностью лепки. Именно этому я учу детей. Вот, например, Воронежская игрушка. Она похожа внешне на вареник, продолговатая, загнутая с двух сторон вверх, а Филимоновская игрушка вытянутая, поэтому у лошадок и коровок длинные ножки и шея. Но самая главная особенность всех игрушек в том, что они очень добрые. И у лошадок, и у собачек, и у жирафов, черепах и кошек очень добрые мордочки, а некоторые животные даже улыбаются. Такими их создали дети, и в каждой игрушке частичка души юного художника.
- Что самое трудное в создании игрушки?
- Самое трудное это сделать игрушку ровной и гладкой, чтобы потом её можно было раскрасить. Это требует большого терпения и старания.
- Расскажите о материале, из которого вы делаете игрушки.
- Глина, которую мы используем, уникальна. Такая глина есть только в Калачеевском районе. Цвет её светло-коричневый, тёплый. Когда люди видят игрушки, сделанные из нашей глины, они хотят их взять в руки, кажется, что они согреют ладони.
- С какими трудностями приходится вам сталкиваться?
- К сожалению, нет большого помещения, где можно было бы заниматься с ребятами, нет печи для обжига глиняных изделий. А печь в гончарном деле весьма необходима.
- Расскажите, где вы побывали, на каких выставках показывали свои изделия?
- Совсем недавно я вернулась из Москвы с ŤВсемирного фестиваля чаяť. Прямо на улице с 10 часов утра до 10 вечера я учила московских детишек делать из глины игрушки. Детям это очень нравилось. Я не в первый раз принимаю участие в этом фестивале, поэтому некоторые ребята ждали меня целый год и вновь пришли ко мне лепить. Мои работы хранятся в музее игрушки в Италии, в городе Сергиев Посад, народной галерее в Москве, Музейно-выставочном центре в Твери.
- К нашей беседе присоединилась Вера Алексеевна Пономарёва. Она тоже художник, мастер по росписи и тестопластике. Вера Алексеевна, расскажите о своём творчестве.
- Я учу детей создавать изделия из теста. Это особенное тесто, из него не пекут булочки и пироги, но оно служит прекрасным материалом для создания панно, игрушек. В отличие от глиняных наши игрушки не свистят, но они тоже очень выразительные и имеют свои особенности.
- Правда, что каждая игрушка похожа на своего создателя?
- Безусловно. Мы всегда узнаем работу своего ученика, сколько бы лет не прошло. У каждого художника свой стиль и почерк.
- Как вы сотрудничаете с Ольгой Николаевной?
- Мы помогаем друг другу, советуемся. К счастью, у нас нет никаких разногласий. Настоящих русских мастеров всегда отличало стремление к взаимопомощи и взаимовыручке.
- Ваша работа приносит вам какую-нибудь прибыль?
(Отвечает Козинина О. Н.)
- Сейчас интерес к глиняной игрушке очень большой. Государство помогает нам, мастерам. Очень часто проводятся выставки, фестивали народного творчества. Многие люди хотели бы приобрести наши изделия. Поэтому, конечно, наша работа приносит нам, кроме удовольствия, ещё и деньги. Но мы часто посещаем детские учреждения: школы, интернат для детей-сирот,- учим детей лепке, дарим свои игрушки.
-Скажите, что бы вы посоветовали молодым людям, которые стоят перед выбором профессии?
(отвечает Пономарёва В. А.)
- Самое главное, чтобы профессия была по душе. Если работа приносит прибыль, а не приносит удовольствия, радости, то человеку очень плохо, он даже может заболеть. Ищите себя, своё призвание, а всё остальное приложится.
- Большое вам спасибо!>
|
|
W naszym mieście wszyscy znają Olgę Nikołajewnicę Kozininę. Jej fascynujące zabawki piszczałki, wykonane z gliny, cieszą się ogromną popularnością nie tylko w Kałaczu, ale i poza jego granicami. Przyszliśmy w gości do Olgi Nikołajewnicy, aby opowiedziała nam o swej twórczości.
- Pani Olgo Nikołajewno, od kiedy zainteresowała się Pani ceramicznymi zabawkami?
- Od 1996 roku staram się, aby gliniane zabawki piszczałki znowu powróciły do łask. W 1976 r. ja przyjechałam do Kałacza, skończyłam kałaczewskie technikum, długo pracowałam w przedsiębiorstwie, wyszłam za mąż za artystę Aleksandra Kozinina. Mój mąż jest rzeźbiarzem. W pewnym momencie zrozumiałam, że również się tym interesuję. Zaczęłam pomagać mężowi. Na rynku często spotykałam staruszka, który sprzedawał gliniane zabawki piszczałki. Bardzo mnie się podobały. Dowiedziałam się, że staruszek nazywa się Sizincew Georgij Jakowlewicz, i zaczęłam kontynuować jego dzieło tworzyłam zabawki.
- Wiemy, że Pani ma dużo uczniów, proszę nam o nich opowiedzieć.
- Do mnie przychodzą dzieci z różnych kałaczewskich szkół. Teraz z miejscowości Stara Kriusza jeździ troje zdolnych dzieci, rodzice przywożą ich samochodami raz w tygodniu.
- Pani zabawki są przeróżne, w czym tkwi ich osobliwość, odrębność?
- Zabawki wyróżniają się sposobem ich lepienia. Właśnie tego uczę dzieci. Oto, na przykład, zabawka woroneska. Z zewnątrz przypomina ona rogal, podłużna, zagięta z dwóch stron do góry, a zabawka filimonowskaja- wyciągnięta, dlatego też koniki i krówki mają długie nóżki i szyję. Ale cechą najważniejszą wszystkich zabawek jest ich dobroć. I koniki, i pieski, i żyrafy, i żółwie, i kotki mają dobre mordki, a niektóre zwierzęta nawet się uśmiechają. Tak wykonały je dzieci, w każdej zabawce żyje część duszy młodego artysty.
- Co jest najtrudniejsze w lepieniu zabawki?
- Najtrudniej jest zrobić zabawkę tak, aby była ona równa i gładka, żeby można ją było później pomalowac. Do tego potrzeba dużo cierpliwości i staranności.
-Proszę powiedzieć coś o materiale, z którego zostały wykonane.
-Glina, której używamy, jest unikalna. Taka glina znajduje się tylko w regionie Kałacza. Jest ona jasnobrązowa, ciepła. Kiedy ludzie widzą zabawki wykonane z tego surowca, chcą je wziąć do ręki, jakby chcieli zagrzać dłonie.
-Jakie trudności napotyka Pani w swej pracy?
- Niestety, nie mam dużego pomieszczenia, gdzie mogłabym prowadzić zajecia z dziećmi, brak również i pieca do wypalania glinianych wyrobów. A piec w moim fachu jest niezbędny
-Gdzie Pani eksponowała swe wyroby, na jakich wystawach?
-Zupełnie niedawno wróciłam z Moskwy z Ogólnoświatowego Festiwalu Herbaty. Od godziny rana do nocy uczyłam moskiewskie dzieci lepić z gliny. Bardzo się im to podobało. Nie pierwszy raz brałam udział w tym festiwalu i dlatego niektóre dzieci czekały na mnie cały rok. Moje prace znajdują się również w muzeum zabawek we Włoszech, w mieście Sergiew Posad, w Galerii Narodowej w Moskwie, w centrum muzealnym w Twerze.
-Do naszej rozmowy przyłączyła się Wiera Aleksiejewna Ponomariowa. Ona też jest artystką, mistrzem malowideł ściennych, specjalizuje się również w wykonywaniu różnych rzeczy z ciasta. Proszę opowiedzieć o swej twórczości.
-Uczę dzieci wykonywać rózne zabawki z ciasta. To jest specjalne ciasto, nie takie, z którego wypieka się bułki. Służy ono do wyrobu między innymi zabawek. W odróżnieniu od glinianych moje zabawki nie świszczą, ale także są bardzo charakterystyczne.
-Czy to prawda, że każda zabawka jest podobna do swego mistrza?
-Bez wątpienia. Zawsze poznajemy pracę swego ucznia, niezależnie od upływu czasu. Każdy ma swój styl i charakter.
-Jak wygląda Pani współpraca z Olgą Nikołajewą?
-Pomagamy sobie wzajemnie, doradzamy sobie. Na szczęście, nie ma miedzy nami rozbieżności. Prawdziwych rosyjskich mistrzów, ludzi sztuki wyróżnia dążenie do niesienia pomocy.
-Czy Wasza praca przynosi jakieś zyski? (odpowiada pani Olga Kozinina)
-Zainteresowanie zabawkami z gliny jest olbrzymie. Państwo pomaga artystom. Często odbywają się wystawy, festiwale twórczości narodowej. Dużo ludzi chce mieć nasze wyroby, dlatego też nasza praca oprócz satysfakcji przynosi korzyści materialne. Ale często odwiedzamy też szkoły, domy dziecka, uczymy dzieci lepić, obdarowujemy je zabawkami.
-Czego życzą panie młodym ludziom, którzy wybierają profesję?
(odpowiada pani Ponomariowa)
- Najważniejsze, aby profesja podobała się nam samym. Jeżeli praca przynosi tylko zysk, a nie zadowolenie, człowiekowi źle, grozi to nawet chorobą. Szukajcie swego powołania, a na pewno wszystko się uda.
-Dziękujemy.
|
