CENTRA ŻYCIA RELIGIJNEGO ZIELONODOLSKA

cerkiew W naszym mieście Zielenodolsku istnieją trzy cerkwie i wszystkie trzy można zaliczyć do centrów religijnego życia. Mają różną historię, wszystkie pozostały do naszych czasów, będąc miejscem kultu religijnego ludności.

Nieduża cerkiew we wsi Gari została zbudowana w końcu XIX wieku. Mimo ogromnego spustoszenia i rozgrabienia cerkwi w czasie istnienia Związku Radzieckiego, ta nieduża cerkiewka zachowała się niezniszczona i przez 70 lat okresu komunistycznych rządów była dla wierzącej części miasta swego rodzaju wytchnieniem. Tutaj potajemnie przychodzili modlić się wierzący, głównie starsi ludzie

Dwie inne cerkwie cechują się dziwną i tragiczną historią. 15 kilometrów od naszego miasta położony jest Raifski Bogurodzicki męski klasztor. Legenda o nim jest żywa do dziś.
Dawno, nieopodal świętej góry Synaj, wznoszącej się nad półwyspem, obmywanym ciepłymi wodami Czerwonego Morza powstała siedziba mnichów pod nazwą Raifa... Dzisiaj trudno jednoznacznie stwierdzić, co nazwa dosłownie oznaczała. Lecz, według danych, przez ten teren przechodziła droga Izraelitów z Egiptu do Ziemi Kananejskiej, więc można mniemać o jego hebrajskim pochodzeniu. Tak czy inaczej, właśnie tu w IV wieku wydarzyły się tragiczne zdarzenia, związane z męczeńską zagładą mnichów-starców z rąk barbarzyńców. Wieża mieszkalna , łączyła w sobie miejsce dla nabożeństwa i schronisko w razie niebezpieczeństwa. Właśnie w niej poniosła męczeńską śmierć większość z 43 mnichów, którzy zamieszkiwali wówczas w Raifie.
Wiadomo, że w IV wieku nastąpiła migracja z Libijskiej pustyni do doliny Nilu pogańskich plemion Noba. Pewnego razu nieduży ich oddziały przedostał się przez Sueską cieśninę i dokonał najazdu na Synajskie wybrzeże. Noba prawie jednocześnie napadli na mnichów Synajskiej góry i mnichów Raify. W czasie tych zdarzeń w Raifie mieszkało 43 mnichów, wielu starców miało po 50-60 lat. Schwytanych, barbarzyńcy wpierw torturowali, żądając złota, a następnie zabili 39 ludzi. Ci starcy umierali sławiąc Boga, zostali więc zaliczeni przez prawosławną cerkiew do grona świętych. Po upływie trzynastu wieków, duch mnichów i tradycja Świętych ojców w Synaju i Raifie zabitych, został odrodzony i przeniesiony na ziemię kazańską. Historia nowego raifskiego zakątka jest nadzwyczaj ciekawa. Aby to poczuć, zajrzymy w głąb wieków i poczujmy oddech minionych lat. Kazańska Raifska (na cześć starców zabitych w Synaju i Raifie ) Bogurodzicka Pustelnia była założona przez mnicha Fiłareta w 1613 roku. Fiłaret pochodził z bogatej rodziny. Otrzymawszy spadek, rozdał go ubogim, a sam włożył mnisi habit i wstąpił do klasztoru. Po upływie kilku lat Fiłaret pojawił się w Kazaniu, gdzie przystąpił do bractwa kazańskiego klasztoru. Miejska krzątanina zakłócała spokój klasztornego życia i zmuszała Fiłareta do częstego oddalania się w lasy, które otaczały Kazań. Pewnego razu Fiłariet zawędrował w jedno zalesione miejsce, które znajdowało się na brzegu malowniczego jeziora, gdzie, urzeknięty jego pięknem , zbudował skromną chatę. Na początku cela stała samotnie i tylko poganie-czeremsi zakłócałi ciszę, przychodząc czynić tu swoje pogańskie obrzędy. Lecz wkrótce miejsce, gdzie na modlitwie spędzał czas Fiłarit, stało się znane kazanskim czcicielom pustelnika, którzy zaczęli je nawiedzac. Niektórzy z nich zdecydowali poświęcić swoje życie, mniszemu zajęciu i osiedlili się obok. W ten sposób rosło w siłę nowe braterstwo, które żyło w ascetycznych warunkach, drewnianych chatach na brzegu przepięknego leśnego jeziora. Tak powstała na brzegu jeziora mnisza siedziba. To zdarzyło się w 1613 roku i właśnie od tej daty wpisuje się w rachubę czasu zakątek raifski. Później za wstawiennictwem Fiłarita została zbudowana kaplica, gdzie pod kierunkiem swojego duchownego zbierali się dla odbycia wieczornego nabożeństwa wierni. Według legendy z odległych wieków, zbudowanie kaplicy było znakiem przymierza z Bogiem. Pewnego razu mnich, wychodząc z celi, spojrzał w niebo i zobaczył wyciągniętą z obłoków rękę, błogosławiącą miejsce zakwaterowania mnichów. Ucieszony i zdumiony takim nadzwyczajnym zjawiskiem, pustelnik pośpieszył opowiedzieć o nim Fiłaretowi, który przyjął to jako dobrą przepowiednię. Później innym mnichom, którzy mieszkali na tym pustkowiu, dane było słyszeć dziwne dźwięki dzwonków, powtarzające się raz głośniej raz ciszej. Zostało to przyjęte jako znak przyszłego rozkwitu zakątka - pustelni. Ponieważ w tym miejscu nie było jeszcze cerkwi, a lata upływały, założyciel pustelni prześwietny Fiłaret, przeczuwając bliski zgon, wrócił do Kazania do klasztoru, gdzie w niedługim czasie zmarł i został pochowany. Rzucone przez niego w urodzajną glebę nasiona prawdziwej wiary po upływie kilku lat dały obfity plon. W 1661 roku do metropolity kazańskiego z raifskiego zakątka-pustelni przybyli starcy, którzy w imieniu bractwa prosili o błogosławieństwo na budowę cerkwi i wyznaczenie wyświęconego sługi bożego. Życzenie raifskich braci zostało spełnione. Metropolita nie tylko dał błogosławieństwo, lecz również wziął aktywny udział w urządzaniu świątyni. raifa Zwiedził on osobiście teren, wręczył starcom błogosławione pismo zezwalające na budowę cerkwi. W 1662 r. zaczęły się prace budowlane. To miejsce zaczęli nazywać przybytkiem, a sam zakątek zaczęto nazywać się raifską pustelnią. Klasztor został zamknięty w 1928 roku, lecz w jego miejscu jeszcze około półtora roku istniała parafialna wspólnota. W czasie odpustu starców w Synaju i Raifie - 27 stycznia 1930 roku wszyscy mnisi raifskiego klasztoru wraz z ludźmi świeckimi, którzy zebrali się świętować, zostali aresztowani. Sześcioro z nich zginęło męczeńską śmiercią, pozostali zostali zesłani do obozów koncentracyjnych. Na początku 1991 roku kompleks raifskieo klasztoru jako pierwszy ze wszystkich dawnych klasztorów został oddany przez państwo Prawosławnej Cerkwi. Po błogosławieństwie biskupa kazańskiego Anastasija (obecnie arcybiskupa), w raifskiej pustelni zaczęły się renowacyjne prace. 14 sierpnia 1991 roku do świątyni-pustelni był przeniesiony cudowny gruziński obraz Bożej Matki, celebrowano pierwsze nabożeństwo i poświęcono gruzińską świątynię, a 2 czerwca 1996 roku poświęcono ostatnią z trzech odbudowanych świątyń kompleksu - Troicką. W obecnym czasie jest to duże religijne centrum i wielka atrakcja turystyczna, którą, zwiedzać przyjeżdża wielu turystów z różnych krajów

Świątynie raifskiego klasztoru:

Katedra gruzińskiej ikony Bożej Matki
Katedra na cześć Wiecznie Żywej św. Trójcy
Cerkiew na cześć Świętych Ojców w Synaju i Raifie katowanych
Dzwonnica z nadbramną cerkwią na cześć Archistratiga Bożego Michaiła

Katedra gruzińskiej ikony Bożej Matki.

raifa Główną świętością Raifskiej Pustelni jest spełniająca cuda gruzińska ikona Bożej Matki. Historia ikony jest taka. W 1622 roku perski szach Abbas zdobył Gruzję, zagrabiwszy wiele świętości gruzińskiej ziemi w celu sprzedaży ich rosyjskim kupcom, bywającym w Persji. Wśród wielu porwanych rzeczy znajdowała się i gruzińska ikona Bożej Matki, zdobiona srebrem i złotem. Jeden z perskich handlarzy zaproponował ją jarosławskiemu kupcowi Stefanowi Łazariewowi, przebywającemu wtedy w handlowych sprawach w Persji. Stefan z radością kupił cudowny obraz Bogarodzicy w 1625 roku i przez pewien czas przechowywał go u siebie. Pewnego razu kupiec we śnie zobaczył tę ikonę i otrzymał wskazówkę, by odesłać ją do klasztoru w archangielskim obwodzie. O tym objawieniu on na pewien czas zapomniał. Lecz, kiedy Stefan w 1629 roku wrócił do ojczyzny, przypomniał sobie o widzeniu i pragnąc wykonać otrzymany wtedy rozkaz, natychmiast udał się z gruzińskim obrazem do wskazanego mu zakątka. W tym klasztorze gruzińska ikona w połowie XVII w. już uchodziła za słynącą cudami . Kopia tej ikony była przywieziona do raifskiego kompleksu uroczystą procesją. Bardzo szybko raifska kopia gruzińskiej ikony Bożej Matki wsławiła się cudami. Była ustanowiona coroczna procesja z tym obrazem w Swijażsku, gdzie w ciągu 20 dni ikona po kolei znajdowała się w każdej parafialnej cerkwi i klasztorze.>

Katedra na cześć Wiecznie Żywej Trójcy.

raifa Katedra była zbudowana w 1910 roku. Zasłynęła z nadzwyczajnej akustyki - śpiew czterech mnichów na chórze słychać dookoła na 2 wiorsty. Cerkiew na cześć Świętych Ojców w Synaje i katowanych w Raifie Cerkiew na cześć Świętych Ojców w Synaje i katowanych w Raifie była zbudowana w miejscu pierwszej drewnianej świątyni i poświęcona w 1708 roku. Za świątynią nad południową ścianą klasztoru nad brzegiem jeziora wznosi się jedyna kaplica, jaka pozostała, jej restauracja była zakończona w 1998 roku.

Dzwonnica z nadbramną cerkwią na cześć Archistratiga Bożyja Michaiła .

raifa Ostatnimi budowlami raifskiej pustelni są: dzwonnica z nadbramną cerkwią imienia Archistratiga Bożyja Michaiła i Troicka Katedra. Budowa dzwonnicy zaczęła w 1889. To ta sama kaplica, budowa której była upamiętniona przez szczególny znak łaski bożej - przywidzenie wyciągniętej z jasnego obłoku błogosławiącej ręki. Jeszcze jedno religijne centrum, mające duże znaczenie zarówno z punktu widzenia religii jak i kultury, gdyż jest ono znaną osobliwością i miejscem pielgrzymki turystów. Jest położone w odległości 5 kilometrów od naszego miasta Zielenodolska. Swijażsk był założony w 1551 roku jako miasto-twierdza i baza oporu rosyjskich wojsk w walce z kazańskim chanatem. W XVI wieku Swijażsk przedstawiał sobą duży ośrodek handlowy, będąc od drugiej połowy XVI powiatowym miastem. Chociaż w kolejnych stuleciach Swijażsk traci handlowe znaczenie, które miał wcześniej, ale jego rola jako pierwszego chrześcijańskiego miasta kazańskiego kraju pozostaje. W XX wieku los Swijażska był tragiczny. Po spustoszeniu i zamknięciu klasztorów w 20-tych latach Swijażsk przekształcił się w miejsce zesłań więźniów . Po budowie zbiornika wodnego Swijażsk przekształcił się w wyspę. Tylko zwrot klasztornych kompleksów przez państwo rosyjskie Prawosławnej Cerkwi tchnęło ducha w życie umierającego już miasta.

Swijażskij klasztor męski Zaśnięcia Przeświętej Bogarodzicy

swiżajsk Uspienskij klasztor został założony w 1555 roku przez pierwszego przeora klasztoru archimandrita Giermana, potomka smoleńskich książąt. W 1566 roku Gierman został wezwany przez Iwana Groźnego do Moskwy, gdzie została mu zaproponowana moskiewska metropolitalna katedra. Ale arcybiskup Gierman stanął po stronie obalonego metropolity Filipa i zaczął demaskować oszustwa , za co został oddalony, a wkrótce - w listopadzie 1567 roku był zabity . W 1595 roku zostały odzyskane relikwie wkrótce kanonizowanego czasie arcybiskupa Giermana. Relikwie były przeniesione do Swijażskiego Uspienskiego klasztoru, gdzie stały się główną klasztorną świętością. Swijażskij Uspienskij klasztor należał do najbogatszych i wpływowych, spośród wszystkich klasztorów kazańskiej diecezji, w połowie XVIII wieku posiadał około 50 wsi a wraz z wsiami kilkadziesiąt tysięcy ludzi. Relikwie wyświęconego Giermana, główna świętość klasztoru, zostały znieważone w 1923 roku, jak w tym czasie wiele relikwii rosyjskich świętych , w celu antyreligijnej propagandy. Według podania, po zbeszczeszczeniu szczątków na wyspie zaczęła się trąba powietrzna, która zmusiła obecnych do panicznej ucieczki. Wkrótce po znieważeniu świętych relikwii klasztor opustoszał i został zamknięty. W czasie radzieckiego panowania znajdował się w nim obóz koncentracyjny, kolonia dla małoletnich przestępców oraz psychiatryczny szpital, przeniesiony z klasztoru dopiero w 1993 roku. Klasztorny kompleks został zwrócony przez Rosję Prawosławnej Cerkwi w 1997 roku. Obecnie Swijażskij Uspienskij klasztor przedstawia unikatowy historyczno-architektoniczny kompleks. Obecnie w części klasztornego zespołu znajduje się światynia , druga część należy do architektonicznego muzeum- rezerwatu .
Bardzo dawną budowlą z kompleksu klasztornego jest Nikolska Cerkiew, zbudowana z ciosanego wapnia w 1555-1556r.Czworoboczna dzwonnica wysokości 43 metrów zbudowana została w XVII wieku. W cerkwi pozostała dawna cela uświęconego Germana, w której jeszcze w początkach XX wieku znajdowały się jego rzeczy.

Uspienska Katedra

swiżajsk Katedra na cześć święta Zaśnięcia Przenajświętszej Bogarodzicy była zbudowana w latach 1556-1560. Jedną z głównych osobliwości Uspienskiej katedry jest cykl fresków malarstwa XVI wieku, który został odrestaurowany się w 90- latach XIX wieku. W latach 1964- 1984 w katedrze także przeprowadzane były renowacyjne prace. Spośród najbardziej znanych fresków - ołtarzowy wizerunek cara Iwana Groźnego. Pozostał dawny ikonostas katedry, ikony którego przechowują się w Państwowym muzeum sztuk republiki Tatarstan. Obecnie w katedrze będą przeprowadzane prace renowacyjne. W Uspienskim klasztorze pozostał dwupiętrowy archimandritski blok, zbudowany w XVII wieku w rosyjskim stylu, tu w latach 1829-1858. mieściła się swijażska szkoła duchownych, przeniesiona w 1859 roku do Kazania. Oprócz tego, pozostały budynki klasztornej szkoły (XVIII w.) i podobnego budynku, składającego się z przybudowanych bliźniaczych trzech segmentów. Obecnie te budynki zwrócone zostały klasztorowi

Katedra na cześć ikony Bożej Matki

Katedra jest zbudowana w latach 1898-1906. To duży czteronawowa świątynia z kopułami na planie krzyża, wybudowana w bizantyjskim stylu z elementami eklektyki. Malowanie katedry było przeprowadzone w 1914 roku. Obecnie w katedrze będą przeprowadzane renowacyjne prace. Prowadzone się prace wystroju wnętrza i zieleni z terenu świątyni.

Historia wszystkich trzech cerkwi mówi o tym, że w mieście Zielenodolsku podstawową religią jest prawosławie. W ostatnich czasach pojawiło się wiele innych nietradycyjnych chrześcijańskich kierunków: protestanci (baptyści), Adwentyści siódmego dnia, Świadkowie Jehowy i t.d. Historia zaś całej republiki i naszej stolicy mówi o tym, że kulturalnego i społecznego życie Kazania ostatnich lat nie można wyobrazić sobie bez udziału w niej małych grup wyznaniowych na tym obszarze takich jak katolicy, luteranie, Żydzi . Wszyscy mieli swoje świątynie, swoją historię - niekiedy dramatyczną, pełną przeszkód i prześladowań. Na przykład, w Kazaniu na ul. L.Tołstoja istnieje atolicki kościół i polska społeczność. Parafianami kościoła są głównie potomkowie Polaków, wygnanych po powstaniu kościuszkowskim. Niestety, oni nie zachowali polskiego języka, lecz zostali zwolennikami katolickiej religii. W czasach Związku Radzieckiego budynek kościoła należał do lotniczego instytutu, lecz, dzięki staraniom wspólnoty, został zwrócony parafianom. Lecz to - osobny temat, który przedstawimy w rubryce .

Tierioszyna Margarita, 9 klasa.